ต่อจากตอนที่แล้ว ที่ผมมีโอกาสได้แชร์ประสบการณ์สมัยเป็นเด็กเสิร์ฟ ณ ร้านอาหารไทยแห่งหนึ่งในโซลครับ วันนี้เลยอยากจะมาแชร์เรื่องราวเกี่ยวกับ “อาหารไทย” ที่คนเกาหลีชอบทานมากที่สุด

นอกจากประสบการณ์ส่วนตัวแล้ว เฟรมเองก็มีโอกาสได้พูดคุยกับ พี่เก่ง หนึ่งในเชฟร้านอาหารไทย “คนไทย” เฟรนไชส์ร้านอาหารไทย ที่ตอนนี้มีอยู่ 7 สาขาทั่วเกาหลี กับคำถามที่หลายๆคนน่าจะอยากรู้ เกี่ยวกับความฮอต ฮิต ของอาหารบ้านเราในต่างแดนครับ… ต้องบอกว่าที่เกาหลีความนิยมของอาหารไทยไม่แพ้กับอาหารชาติอื่นๆเลยครับ เพื่อนเกาหลีส่วนใหญ่ต่างก็มีโอกาสเคยกินอาหารไทยมากันทั้งนั้น เรามาลองดูกันครับว่า อาหารไทยจานไหนที่ถูกใจคนเกาหลีมากที่สุด?

อันดับที่ 1 | ก๋วยเตี๋ยวเนื้อตุ๋น

เป็นหนึ่งในอาหารที่น่าจะเข้าถึงคนเกาหลีได้ง่าย ทั้งเรื่องของราคา และปริมาณ ด้วยความที่เป็นเมนูเส้นๆ มาพร้อมกับน้ำซุปเข้มข้น แม้ว่าคนเกาหลีที่ไม่เคยทานอาหารไทยมาก่อน ก็น่าจะชื่นชอบ พี่เชฟเล่าให้ฟังว่า วันเสาร์อาทิตย์ที่ทั้งห้างเต็มไปด้วยผู้คนนี้ จะต้องใช้เนื้อประมาณ 15-20 กิโล ในการนำมาตุ๋น ทำน้ำซุปให้เข้มข้น เครื่องต้องครบผักชีต้นหอม จึงเป็นที่มาว่าทำไมเมนูนี้ จึงขายดิบขายดีถึง 120 ชามต่อวัน !

อันดับที่ 2 | ผัดไทย(กุ้ง)

อันดับที่ 2 หนึ่งในเมนูที่มีร้านอาหารเกาหลีเฟรนไชส์ทำตามมากมาย ด้วยวิธีการทำที่ไม่ได้ยากมากนัก จึงสามารถหากินได้ง่ายๆ (เคยเห็นตามร้านอาหารข้างทางทำผัดไทยขายเหมือนกัน) ผัดไทย จึงเป็นอีกเมนูยอดฮิต คนเกาหลีหลายๆคนถ้ามีโอกาสได้ทานอาหารไทย เฟรมเชื่อว่า ร้อยละ 90 ที่จะมีโอกาสได้ทานผัดไทยด้วย ผัดไทยที่นี่ในช่วงวันหยุด มียอดขายสูงถึง 80 จานเลยทีเดียว~

อันดับที่ 3 | ก๋วยเตี๋ยวต้มยำ

สรุปได้แล้วว่า TOP3 อาหารไทยจานโปรดของคนเกาหลี เป็นเมนูเส้นๆ เมนูนี้พี่เชฟก็ได้พูดเน้นถึงรสชาติ เผ็ด เปรี้ยวหวาน คงความไม่จำเจจากอาหารตระกูลเส้นของประเทศอื่นๆ ก๋วยเตี๋ยวต้มยำที่พี่เชฟใส่เครื่องครบ ทั้งหมดูสับติดมัน หอยแมลงภู่ กุ้ง หมึก หอยลาย หอยแมลงภู่ จัดเต็มให้กับคนเกาหลีเลยทีเดียว ยอดขายก็อยู่ที่ราวๆ 40-50 ชามต่อวัน

อันดับที่ 4 | ข้าวผัดสัปปะรด

มาเป็นเมนูข้าวกันบ้าง พูดถึงเมนูนี้ปกติเฟรมคุงยังไม่ค่อยหาทานได้ในบ้านเราเลยครับ 555 … แต่คงเป็นเพราะความแปลกใหม่ ที่เมนูนี้ตามภัตตาคาร ร้านอาหารส่วนใหญ่มักจะเสิร์ฟในลูกสัปปะรด ดูตื่นหูตื่นตา ข้าวผัดที่ออกเปรี้ยวหวานจากรสชาติของสัปปะรดนี้ ก็ขายดีเป็นเมนูเด็ดของร้านที่พี่เชฟบอกว่า มักจะออกบ่อยๆ แทบทุกโต๊ะ เลยล่ะครับ

อันดับที่ 5 | ข้าวผัดปู

เมนูนี้เป็นอีกหนึ่งเมนูที่สมัยเฟรมทำงานอยู่ร้านอาหารไทย ก็แปลกใจเหมือนกันครับ ว่าแค่ข้าวผัดทำไมคนถึงสั่งกันเยอะ (บ้านเราผัดเอาเองกินง่ายๆยังได้เลย) แต่ด้วยปริมาณที่ได้เยอะ คนเกาหลีส่วนใหญ่จึงมักสั่งมาแทนข้าวแล้วทานร่วมกับกับข้าวอย่างอื่นครับ

ส่วนเมนูที่ผมจะพูดถึงต่อไปนี้ แม้ไม่ติด TOP5 แต่ก็เป็นเมนูที่มักจะเห็นคนเกาหลีขาประจำ หรือคนที่เคยมีโอกาสทานมาจากที่อื่น สั่งกันครับ ซึ่งเฟรมคุงกำลังจะบอกว่าเมนูต่อไปนี้จะแล้วแต่รสนิยมของแต่ละคนไปจริงๆ

เริ่มต้นกันด้วย

ปูนิ่มผัดผงกะหรี่ – บ้านเรามีแกงกะหรี่หลายแบบนะครับ อย่างที่ทุกคนพอทราบ Red curry – แกงเผ็ด, Green curry – แกงเขียวหวาน,  … มีแดง เขียว ก็ต้องมีเหลืองครับ ใช่แล้ว ปูนิ่มผัดผงกะหรี่เป็นหนึ่งในเมนูที่หลายๆคนว้าว ว่าบ้านเรามีแกงกะหรี่หลายสี 555 แต่รสชาติที่ออก หอม หวาน มัน อันนี้ก็จะแล้วแต่คนชอบครับ บางคนไม่ทานจานนี้เพราะมันดูแปลกเกิน ! หรือคนเกาหลีบางคนที่ทานอาหารทะเลไม่เป็น ก็จะไม่ค่อยทาน อีกทั้งราคาเฉลี่ยของอาหารจานนี้มักจะแพงกว่าเมนูอื่นๆด้วยครับ

ส้มตำ – เมนูจานโปรดของเฟรมคุงและเพื่อนๆที่ไทย ที่นี่ก็มีนะครับ เป็นการใช้มะละกอสับปนกับแครอท แล้วก็ตำเหมือนบ้านเรา สำหรับคนเกาหลีก็มองว่าเป็นสลัดครับ เห็นแบบนี้ก็ดูเป็นเมนูเฮลตี้กันไป มีทั้งแครอท มะละกอ มะเขือเทศ ราคาก็อยู่กลางๆครับ

ยำวุ้นเส้น – รสชาติของอาหารจานนี้ ที่มาในน้ำออกเปรี้ยวหวาน มีทะเล หมึก หอย กุ้ง ก็ดูเป็นอีกหนึ่งเมนูเฮลตี้ ที่ผมมักจะเห็นลูกค้าผู้หญิงสั่งอยู่บ่อยๆครับ แต่ว่าจากประสบการณ์ที่เคยแนะนำเมนูให้เพื่อน บางคนก็ทานไม่ได้ครับ เพราะว่ารสชาติเปรี้ยวๆของน้ำยำ สำหรับคนเกาหลีที่ไม่เคยทานมาก่อน จะเข้าใจว่ามัน เสีย ครับ 555 (แหม เสียดายของ)

ผัดผักบุ้ง – ร้านอาหารไทยในเกาหลีก็มีให้ทั้งไฟแดง และหมูกรอบ ก็แล้วแต่ความชอบเลยครับ เป็นอีกหนึ่งในเมนูที่คนเกาหลีที่ชอบทาน ก็สั่งทานเรื่อยๆจริงๆ (พี่พนักงานบริษัทที่ผมไปอินเทิร์นด้วยชอบทานมากครับ) คนที่ชอบทานมักจะให้เหตุผลว่า เป็นเหมือนผักที่กินแล้วเคี้ยวได้ไม่หยุด อารมณ์เหมือนกับกินผักกิมจิชนิดหนึ่งที่เป็นผักขม แต่อร่อยกว่า พี่เชฟบอกว่าเมนูนี้แม้ไม่ติด TOP5 แต่ที่ร้านก็ยังต้องสั่งผักบุ้งมาเยอะอาทิตย์ละ 12 กิโลได้ครับ

และเมนูสุดท้าย .. เมนูที่พอพูดถึงประเทศไทยนอกจากผัดไทยแล้ว ทุกคนจะนึกถึง

ต้มยำกุ้ง – ครับ ! เมนูนี้ติดหูคนเกาหลีดี และเชื่อว่าชาวต่างชาติหลายๆคน ต้มยำกุ้งในหม้อไฟร้อนๆ ที่เกาหลีก็เสิร์ฟในหม้อไฟเหมือนกันกับบ้านเราเลยครับ ด้วยรสชาติที่มีกลิ่นของผักชี และออกเผ็ด เปรี้ยว คนที่กินก็จะกินดีเป็นพิเศษ แต่คนไม่กินนี่… บ้วนครับ ! บ้วนตั้งแต่คำแรกเลย เป็นเพราะว่าเมนูนี้มีกลิ่นของผักชี และสารพัดเครื่องเทศที่อาจจะไม่ถูกกับคนเกาหลี ดังนั้น ต้มยำกุ้งจึงเป็นเมนูที่ไม่มีใครสามารถทานได้ทุกคนครับ ! เพื่อนเกาหลีคนไหนที่ทานอาหารไทยจานนี้ได้ ก็อย่าลืมชมไปด้วยล่ะครับว่า…“กินอาหารไทยเก่งเหมือนกันนี่” !

ปิดท้าย พี่เชฟเลยฝากมาบอกครับว่า หลักการแนะนำอาหารไทยให้คนเกาหลี ที่ไม่เคยมีโอกาสทาน อาจจะลองดูใน TOP 5 ที่เราเสนอให้ในบล็อกตอนนี้ก็ได้ครับ หรือถ้าเป็นไปได้ พยายาม เลี่ยงอาหารที่มีส่วนผสมของเครื่องเทศ ผักต่างๆ เช่น ใบโหระพา ผักชี ข่า ตะไคร้ หรือเครื่องแกง เป็นต้นครับ

หวังว่าทุกคนพอจะได้ไอเดียเกี่ยวกับการแนะนำอาหารไทยให้กับเพื่อนเกาหลีแล้วนะครับ สำหรับเพื่อนๆคนไทยเอง ใครที่คิดถึงรสชาติของอาหารไทย ก็สามารถไปหาทานได้ที่ร้าน “คนไทย” … อ่าว โปรโมทกันดื้อๆแบบนี้เลย ! ซึ่งตอนนี้มีสาขาอยู่ทั้งหมด 7 สาขาต่อไปนี้ครับ

• โซล (ยงซาน, ฮานัม, ยองดึงโพ)
• แดกู
• ปูซาน
• กิมเฮ
• มาซาน (เดือนมี.ค.)

และได้ยินแว่วๆว่า กำลังจะมีสาขาที่ 8 เร็วๆนี้ ใครที่คิดถึงอาหารไทยไปกันครับ ทั้งหมดนี้ยกเครดิตให้กับ พี่เก่ง พี่แอ๋ว เชฟร้านอาหารไทยในร้านคนไทยด้วยครับ

รีวิวร้านอาหารไทยอื่นๆในเกาหลี

• ร้านตุ๊กตุ๊กนู้ดเดิลไทย
• ร้าน Thai orchid

บล็อกในตอนนี้ผู้เขียนถือวีซ่านักเรียน (D-2) ในการทำงานอย่างถูกต้องตามกฎหมายที่เกาหลี ดังนั้นจะขอไม่ตอบคำถามเกี่ยวกับการขอมาทำงานแบบผิดกฎหมายในเกาหลีนะครับ

ต้องบอกก่อนครับว่า ผมไม่คิดเลยว่าชีวิตนี้จะมีโอกาสได้ทำงานแนวเสิร์ฟๆ หรือต้องมาหยิบจานชามแก้วไปให้ใครแน่นอน เพราะด้วยนิสัยที่ เป็นคนซุ่มซ่าม ตักอาหารประเภทน้ำๆยกใส่ไปเสิร์ฟหรือจะยกมากินเอง ก็ต้องมีหก มีเจ็ด แปด เก้า…. เป็นเรื่องธรรมดา พอครั้นมีโอกาสที่ได้มาทำงานแนวนี้ ก็รู้สึกว่า “เอาวะ นี่จะเป็นการปฏิรูปตัวเอง” เหมือนกับว่า “จะมาอัพสกิลในการยกของไม่ให้หก” หลังจากฝึกวิชายุทธ์นี้ได้อยู่นานพอสมควร ก็พร้อมที่จะไปออกรับเมนูได้อย่างมั่นใจ ซึ่งในตอนนี้เฟรมคุงก็อยากจะนำบางส่วนของประสบการณ์มาเล่าให้ฟังครับ…

ไม่เกี่ยวกับเรื่องแต่อยากเล่า

รู้มั้ยครับว่าผมเจอเหตุการณ์อะไรรับน้องในวันเข้างานวันแรก?     “ตึกข้างร้านอาหารถล่มครับ !” จำได้ว่าเจ้านายกำลังสอนรับแขก สอนงานอยู่พอดี จู่ๆก็มีเสียงรถตำรวจอยู่ข้างนอกเต็มไปหมด ออกมาดูเฮ้ย ! ตึกข้างๆที่กำลังก่อสร้างถล่มครับพี่น้อง โชคดีที่ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ แต่วันนั้นเพราะความวุ่นวายทำให้ร้านต้องปิดไป 1 วัน

ต้องขอบอกก่อนล่ะครับว่า 4-5 ปีก่อน ช่วงมาเรียนที่เกาหลีใหม่ๆ การได้เจอร้านอาหารไทยเป็นอะไรที่แฮปปี้มากครับ เพราะว่าร้านอาหารไทยมีน้อยมาก อยากจะกินทีต้องลงทุนไปกินในย่านคนต่างชาติ หรือว่าต้องลงทุนไปกินในย่านที่มีแรงงานต่างชาติเยอะๆซึ่งไกล และถอดใจไปอยู่นาน แต่ตอนนี้ผมคิดว่าสไตล์การทานอาหารของคนเกาหลีเริ่มหลากหลายขึ้น ร้านอาหารนอกเริ่มเยอะขึ้นและร้านอาหารไทยคือหนึ่งในนั้น ซึ่ง ณ ตอนนี้ ร้านอาหารไทยเพิ่มขึ้นเป็นดอกเห็ดเลยล่ะครับ

ร้านอาหารไทยในเกาหลี ส่วนใหญ่แล้วก็จะมีเชฟเป็นคนไทยครับ ซึ่งอาหารก็จะมีหลากหลายเหมือนกับในบ้านเราเลย รสชาติอาหารก็เรียกว่าใกล้เคียงกับบ้านเรา อย่างเดียวที่ไม่ใกล้กันอาจจะเป็นเรื่องราคา! แต่สำหรับคนเกาหลีแล้ว คิดว่าราคาน่าจะพอรับได้ไม่ถึงกับแพงจนเกินไป

มาลองเปิดเมนูกันดูดีกว่าว่าร้านอาหารไทยในเกาหลีจะขายอะไรบ้าง… นี่ผมให้ดูเมนูเก่าของร้านที่ผมเคยไปทำงานมา (แม้ว่าร้านนี้ตอนนี้จะปิดไปแล้ว) แต่ก็อยากให้ดู เพราะอะไรน่ะเหรอครับ……. ผมเป็นคนทำเมนูให้ร้านนี้เอง 5555

ก็จะเห็นครับว่า เมนูก็หลากหลายครับ แบ่งตามประเภท ตั้งแต่ประเภทเครื่องเคียง ไปยังสลัด (ส้มตำ, ยำๆ นี่จัดเป็นสลัด), ซุปหรือน้ำๆก็มีตั้งแต่ จืดยันแซ่บ น้ำใส ยันน้ำข้น ก๋วยเตี๋ยวก็มีหมดครับ ราคาก็จะเห็นว่าผัดไทย เมนูพื้นฐานยอดนิยมอยู่ที่ 10,500 วอน (หรือประมาณ 315 บาท)

สิ่งที่ต้องทำเมื่อมาเป็นเด็กพาร์ทไทม์ในร้านอาหารไทย

สิ่งที่ต้องเจอก็คือการ รับเมนู ครับ เป็นอะไรที่เบสิคมากๆ ตอนที่เราไปกินในร้านอาหาร เราเป็นในฐานะลูกค้า ไปสั่งอาหาร เราก็ไม่เคยได้สังเกตอะไร แต่พอมาเป็นคนรับเมนูเอง สลับบทดู วันแรกนี่ มือผมสั่นดิ๊กๆ… เลยครับ การรับเมนูจะต้องฟังให้ออกว่าพูดว่าอะไร ส่วนใหญ่เมนูภาษาไทยก็ไม่ค่อยยาก เพราะว่ามันคือภาษาบ้านเรา การได้ฟังคนเกาหลีพยายามออกเสียงชื่ออาหารไทยก็เป็นอะไรที่น่ารักเช่นกัน แต่สิ่งที่ยากคือการที่เราต้องอธิบายเมนู แนะนำเมนู หรือยากกว่านั้นคือต้องอธิบายส่วนผสมเพราะบางคนอาจจะแพ้อาหารครับ เช่น ก๋วยเตี๋ยว เส้นทำมาจากแป้งอะไร? (แต่ทุกอย่างพอทำไปนานๆ มันก็เกิดความชินเองล่ะครับ ได้ฝึกภาษาดีๆด้วย)

รับเมนูเสร็จแล้วก็ต้องมาคีย์รายการ พอคีย์เสร็จรายการจะไปออกเป็นใบเสร็จไปเด้งในครัวให้พี่เชฟทำ จากนั้นเราก็จะนำไปเสิร์ฟครับ ว่างๆก็มีบ้างที่จะต้องมาช่วยล้างจานเวลาที่มีลูกค้าเยอะมากๆ แต่ระบบที่นี่ก็เป็นระบบล้างอัตโนมัติหมดแล้วก็ทุ่นเวลาไปได้เยอะหน่อย

เสิร์ฟเสร็จก็ต้องมาคิดเงินครับ ก็ต้องมีถามลูกค้าเป็นมารยาทว่าทานอร่อยหรือเปล่า ? รับบัตรหรือจ่ายสด ? รับมาเท่าไร ทอนเท่าไร? เอาใบเสร็จมั้ย? ขอบคุณครับ … ดูเหมือนว่าคำพูดพวกนี้เป็นอะไรที่ต้องออกมาโดยอัตโนมัติไปหมดแล้ว!

ก็ต้องยอมรับล่ะครับว่างานเด็กเสิร์ฟนั้นเป็นงานใช้แรง กลับไปบ้านทีไรก็เหนื่อยสลบเป็นเรื่องธรรมดา แต่มันแฮปปี้ที่สุดตอนไหนรู้มั้ยครับ … ตอนจะได้กินอาหารไทยนี่แหละ!

กินเสร็จก็มีช่วงเวลาเม้าท์มอยตามภาษาคนไทยด้วยกันครับ มันเป็นอีกหนึ่งโมเมนต์ที่มีความสุขมาก ไม่คิดว่าการได้มาใช้ชีวิตอยู่ต่างแดนจะทำให้เรามีเรื่องคุยกันมากขนาดนี้  เช่นกัน มีอะไรให้เราได้ค่อยๆเรียนรู้ครับ เช่นเรื่องการทำอาหาร ผมเองนานๆทีจะมีโอกาสทำอะไรง่ายๆกินเองอยู่ที่เกาหลี มีบ้างที่โทรศัพท์มาถามพี่เชฟเลยก็มี! ก็เป็นอีกหนึ่งประสบการณ์ดีๆที่ได้จากการทำงานครับ

ลูกค้าผู้น่ารัก

ผมโชคดีหรือยังไงก็ไม่รู้ครับ ผมไม่เคยได้ยินใครบ่นถึงรสชาติของอาหารหรือว่าการบริการของเราเท่าไรเลย (ยกความดีความชอบนี้ให้พี่เชฟด้วยครับ) ภาพที่เห็นส่วนใหญ่ตอนเก็บจานคือทุกคนกินจนเรียบ (บางคนแทบจะกินผักแกะสลักที่เราเอามาประดับจานด้วย) ทำงานไปสักพักเราก็จะเริ่มจับได้ครับว่าคนเกาหลีชอบทานอะไร ผู้ชาย ผู้หญิงสั่งไม่เหมือนกันอีก ซึ่งผมขอเก็บเอาไปเล่าในตอนหน้าครับ…

พูดถึงลูกค้าที่มาทานอาหารไทย ก็ถือว่าหลากหลายครับ 80% เป็นคนเกาหลี 20% เป็นคนไทยและคนต่างชาติครับ และด้วยความที่ร้านค้าตั้งอยู่ในย่านหรูแห่งหนึ่งในเกาหลี กลุ่มที่มาทานก็จะมีเป็นคู่รักที่มาเดทกัน หรือเป็นผู้ใหญ่ที่มาเป็นครอบครัว …ด้วยความที่ร้านอาหารไทยจัดเป็นร้านอาหารหรู ลูกค้าทุกคนก็จะพรีเมี่ยมมาเลย พูดจาสุภาพ ใจเย็น ก็ทำให้งานทุกอย่างเป็นไปด้วยความราบรื่นครับ

ดาราเกาหลีมากินข้าว !

เป็นเรื่องปกติล่ะครับที่จะเห็นดารามาแอบกินข้าวตามร้านอาหารแบบลับๆ ส่วนตัวๆ ผมเองก็เคยมีโมเมนต์ที่ไปทำงานแล้วเจอดารามาทานข้าวกับเพื่อนๆ ขอบอกว่าตอนนั้นไม่รู้จริงๆครับ จนเจ้านายมากระซิบผมเบาๆว่า “โต๊ะนั้นเป็นดารานะ!” แต่ดั๊น…บอกเลขโต๊ะผมผิด! ไอ่เราตอนไปเสิร์ฟอาหารก็พยายามมองๆ ก็คิดในใจว่า “เอ๊ะ ทำไมคนนี้เป็นดาราได้ยังไง ทำไมราศีไม่จับ” แต่อีกโต๊ะนี่ดูดีกว่าเยอะเลย ผมก็เสิร์ฟไปปกติไม่ได้เกร็ง (แต่ไปเกร็งอีกโต๊ะที่เจ้านายบอกมากกว่า) จนกระทั่งถึงตอนจ่ายเงิน เห็นดารามาคุยกับเจ้าของร้าน แจกลายเซ็นต์เท่านั้นล่ะครับ ผมนี่งงเลย อ้าว !! ผิดโต๊ะ~~~!! … ตามมารยาทครับ ไม่ได้ถ่ายรูปด้วย แต่ได้เจอก็รู้สึกว่าเขามีออร่า จนถึงตอนนี้พยายามจะนึกชื่อไม่ออกว่าเป็นศิลปินอะไร รู้ว่าเล่นซีรีส์ที่ดังอยู่ตอนนั้น เป็นตัวรอง จบจากมหาวิทยาลัยคยองฮีครับ ㅠ-ㅠ (รู้แล้วบอกด้วย)

ที่เสียดายไปกว่านั้นคือ พอเป็นศิลปินที่เรารู้จักบ้าง เคยฟังผลงานบ้าง อย่าง Rasberry field ศิลปินเพลงอินดี้ที่ผมมี playlist อยู่ในโทรศัพท์ ผมก็แทบจำอะไรเขาไม่ได้เลย !! โหยยย แต่นะ เราก็ไปขอเขาถ่ายรูปไม่ได้อยู่ดี ตามมารยาทครับ

การทำงานในร้านอาหารไทยนี้ ต้องยกความดีความชอบให้รุ่นน้องแจน เด็กไทยที่เรียนอยู่ในเกาหลีด้วยกัน ที่เปิดประสบการณ์ให้พี่คนนี้ มาเห็นอะไรแปลกๆใหม่ๆ กล้าทำในสิ่งที่เคยฝันมากขึ้นครับ ตอนเป็นเด็กที่เคยคิดเล่นๆอยากเป็นเชฟ อยากเป็นพนักงานเซเว่น อยากเป็นพนักงานร้านชาบู (เพื่อที่จะได้กินชาบูทุกวัน) ทุกๆงานในสายบริการนี้เราเคยฝันไว้อยากทำ มันก็เหมือนเป็นจริงอีกครั้ง และยิ่งเราทำงานด้วยความตั้งใจ จนถึงวันที่มีคนชอบในสิ่งที่เราทำ ก็เป็นธรรมดาล่ะครับที่ว่ามันจะใจชื้นและเป็นกำลังใจให้เราได้ทำอะไรต่อๆไป…. ถึงตอนนี้ไม่ได้ทำต่อแล้วครับ ยอมรับเลยว่าเหนื่อยจริง แต่ก็เป็นอีกหนึ่งประสบการณ์สนุกๆ เป็นอีกหนึ่งสีสันของช่วงเวลาที่อยู่ในเกาหลี อยากจะเก็บเอามาเล่าให้คุณผู้อ่านได้ลองมาอ่านเบื้องหลังของการทำงานครับ

ปิดท้ายด้วยทีมงาน เป็นภาพหมู่ที่ถ่ายกับพี่เชฟ พี่ผู้จัดการที่ยังขายไม่ออก และเพื่อนเกาหลีที่มาทำงานด้วยกันครับ 🙂

ในตอนหน้า เราจะมาดูกันครับว่าคนเกาหลีชอบทานอะไร ? เปิดเผยเมนูอาหารไทยสุดฮิตของคนเกาหลี! อย่าลืมติดตามกันนะครับ !

ไม่อยากพลาดบล็อกตอนใหม่ๆของเฟรมคุง ก็อย่าลืมกด Like แฟนเพจ  กันด้วยนะครับ ^_^

เคยมั้ยครับ เวลาที่เราไปกินอะไรกับใครสักอย่าง ไม่ว่าจะเป็นร้านขนม ร้านกาแฟ ก็จะมีคนแสดงความป๋า ออกเอง จ่ายเอง จ่ายให้กันเต็มไปหมด หรือว่าในทางตรงกันข้าม อยู่ในสถานการณ์ที่ต่างคนต่างไม่รู้จะจ่ายยังไง จะหาร 2 ก็ดูน่าเกลียดเกินไป…

ปัญหานี้จะหมดไป เมื่อมาเจอกับวิธีสไตล์คนเกาหลีครับ เรียกเป็นภาษาเกาหลีว่า “카드뽑기” แปลเป็นภาษาไทยมันคือ… “สุ่มบัตร”

หลักการไม่ได้ยากอะไรเลยครับ เพียงแค่ไปกับเพื่อนหลายๆคน หาร้านที่ชอบ ไม่ว่าจะเป็นร้านอาหารฟาสฟู้ด ร้านกาแฟ หรือร้านขนม จากนั้นก็ให้หยิบบัตรเดบิต/เครดิตของตัวเองขึ้นมา แล้วโยนภาระทั้งหมดนี้ไปให้พนักงานที่เคาน์เตอร์ครับ! พนักงานก็จะสุ่มหยิบบัตรขึ้นมาใบหนึ่ง หรือสองใบ (แบ่งจ่ายเพื่อไม่ให้เป็นภาระของใครคนหนึ่งมากเกินไป) แล้วก็ทำการคิดเงิน

คนที่ไม่โดนก็กินฟรีสิครับงานนี้ ! 

บนโลกโซเชียลอย่างบน Instagram ก็ถึงขั้นกับมี hashtag #카드뽑기 อัดเป็นวิดิโอ วินาทีลุ้นให้ดูกันฮาๆมากมาย…

คุณผู้อ่านพอจะเดาได้มั้ยครับว่าจู่ๆผมเขียนเรื่องนี้มาเล่าให้ฟังกันทำไม?

ใช่ครับ…พนักงานจับของผมได้สองรอบติดกันแล้วครับ T_T

ชีวิตพนักงานบริษัทเกาหลีจะเป็นยังไงต่อไป อย่าลืมติดตามกันด้วยนะครับ…

ติดตามเรื่องกินๆ ในเกาหลีกันต่อได้ที่นี่เลย ~

สวัสดีครับ

รอบนี้กลับมาด้วยเรื่องราวชีวิตในเกาหลีอีกครั้ง เป็นเรื่องที่จะไม่พูดก็ไม่ได้ เพราะเป็นประสบการณ์ที่ไม่คิดว่าจะมีโอกาสได้ทำ คือ “การฝึกงานที่บริษัทใหญ่ๆในเกาหลี !” อย่าว่าแต่บริษัทใหญ่เลยครับ บริษัทเล็กๆก็ยังไม่เคยคิด บล็อกในตอนนี้ก็เลยอยากจะมาแชร์ประสบการณ์การฝึกงานที่บริษัทเกาหลี ข้อคิด และสิ่งที่ได้เรียนรู้จากฝึกงานครับ

ทำไมถึงมาได้ฝึกงานที่นี่?

กลางปีที่แล้ว ผมได้ไปแข่งขันในกิจกรรมๆหนึ่งครับของบริษัท LG โครงการนี้มีชื่อว่า LG Global Challenger เป็นการแข่งขันที่ให้คิดหัวข้อที่อยากจะศึกษา ให้ทุนไปศึกษา แล้วต้องกลับมาเขียนรายงาน โดยมีรางวัลล่อตาล่อใจอย่างโน้ตบุ๊ค โล่จากประธานบริษัท LG และ สิทธิ์ในการฝึกงานที่บริษัท LG (เครือใดก็ได้!) ซึ่งบอกตรงๆครับว่า ตอนที่แข่งนี้ ไม่มีอะไรที่น่าสนใจเท่ากับสิทธิ์ที่จะได้ฝึกงานในบริษัท LG อีกแล้ว ! ผมจึงทุ่มเทกับการทำโครงการนี้มากๆ เรียกว่าทุ่มทั้งเวลา งัดแงะความสามารถที่มีออกมาใช้ ทำยังไงก็ได้ขอให้ได้มีโอกาสมาฝึกงานกับบริษัทใหญ่ๆ และสิ้นปีผมก็ได้ข่าวดีที่ผมชนะได้รางวัลนั้นมาครองสมใจ (จริงๆเรื่องยาวครับ แต่ขอรวบรัดตัดตอน เอาเป็นว่าได้รางวัลมาแล้ว…)

ตอนนั้นผมลังเลอยู่พอสมควรครับว่าได้สิทธิ์ฝึกงานที่บริษัท LG มาอยู่ในมือแล้ว จะเอาไปใช้ยังไงดี ผมกำลังคิดถึงว่าผมจะไปทำงานอยู่ในสายไหน ด้านไหน บริษัทไหนอยู่ครับ … สงสัยมั้ยครับ ว่าทำไมผมใช้เวลาในการคิดนาน ก็เพราะว่าผมค้นพบว่า “ผมจะไม่ฝึกงานในสายที่ผมเรียนอยู่!”  นึกอยากลองไปทำงานในสายที่สนใจ และไม่มีโอกาสได้กลับไปเรียนซ้ำในสายนี้  ผมเลยตรงมาที่บริษัทโฆษณาในเครือของ LG อย่าง HSAd แผนก Digital Planning ครับ

ตัดสินใจเลือกฝึกงานในช่วงหน้าร้อน ระยะเวลาก็สั้นๆครับ เดือนนิดๆ (เขากำหนดมาให้) ก็ยังคิดในใจว่าจะผ่านทั้งเดือนนี้ไปได้ยังไง จะต้องใช้ภาษาเกาหลีมากน้อยแค่ไหน จะกดดันมากมั้ย ก็แอบคิดแล้วก็เตรียมตัวไปด้วย นอกจากเตรียมภาษาแล้ว เรื่องหนึ่งที่ต้องเตรียมคือ เสื้อผ้า ครับ 555 ปกติใช้ชีวิตอยู่ในเกาหลีก็ชิวๆสบายๆ ใส่ขาสั้น รองเท้ากีฬา แต่พอจะต้องมาฝึกงานก็แอบต้องคิดแล้วคิดอีก ผมก็ใช้เวลาทั้งวันนั่งทำการบ้านเรื่องแต่งตัว ต้องไปหาซื้อเชิ้ต (ซึ่งปกติไม่ค่อยชอบใส่) สแล็ก ฯลฯ เรียกว่าเป็นการลงทุนเกี่ยวกับเสื้อผ้าครั้งใหญ่เลยทีเดียว!

แนะนำสถานที่ฝึกงาน

ถ้าให้ผมแนะนำคร่าวๆ HSAd (HS애드) เป็นบริษัทเอเจนซี่โฆษณาที่อยู่ในเครือ LG ครับ เท่าที่ผมเคยเห็น rank ของบริษัทก็จะอยู่ราวๆ TOP3~TOP5 ของเกาหลี HSAd ถือเป็นหนึ่งในเอเจนซี่โฆษณาของบริษัทใหญ่ที่ทำโฆษณาให้กับ LG และบริษัทอื่นๆครับ ถ้าให้แนะนำเอเจนซี่โฆษณาอื่นๆในเกาหลีก็จะมี Innocean (이노션) ของบริษัทรถ Hyundai และ Cheil (제일기획) ของ Samsung ที่เป็นคู่แข่ง

พาเพื่อนๆมาดูสถานที่ทำงานไปด้วยกันครับ…

ฝึกงานวันแรก

เริ่มงานวันแรก ผมตื่นเต้น ไปก่อนเวลาเลยครับ เลยได้ไปนั่งรออยู่สักครู่จนได้พบกับหัวหน้าทีมคุณ อู ยูรัน ครับ เป็นคนที่อัธยาศัยดีมากๆ พาผมไปทำความรู้จักกับทุกคนทั้งชั้นเลย ก่อนที่จะเรียกประชุมทีมด่วน เพื่อแค่ …มาฟังผมแนะนำตัว – -” โหย ไม่มีอะไรจะกดดันไปมากกว่านี้แล้วครับ ดีที่ผมแอบไปเตรียมตัว พูดแนะนำตัวเองอยู่เป็นสิบๆรอบ แม้ว่าภาษาเกาหลีของผมกับแค่การแนะนำตัวไม่น่าจะใช่เรื่องยากเย็นอะไรเท่าไร แต่วินาทีนั้น ตื่นเต้นมากอย่างบอกไม่ถูก ผมแนะนำตัว + แจกรอยยิ้มให้กับทุกคน เพื่อให้ 1 เดือนนิดๆของผม ผ่านไปอย่างไม่มีปัญหาครับ

บ่ายของวันนั้นช่วงเบรค ผมขึ้นมากินกาแฟกับรุ่นพี่ครับ รุ่นพี่ชวนมาชั้นบนของที่ทำงาน มีเป็นร้านกาแฟ ใช้บัตรพนักงานแตะเข้ามากินได้  รุ่นพี่ชวนคุยเรื่องที่ทำงาน การปรับตัว ชวนผมเริ่มจากอะไรง่ายๆ เช่น รู้จักชื่อของทุกๆคนและตำแหน่ง พี่เขาก็ใจดีเขียนเป็นแผนผังให้เลยครับว่าใคร ตำแหน่งอะไร นั่งอยู่ตรงไหน เรื่องนี้ผมว่าสำคัญ เพราะถือเป็นมารยาทอย่างหนึ่งที่จะต้องเรียกตำแหน่งและชื่อให้ถูก

การงาน

หัวหน้าทีมบอกกับผมตั้งแต่ตอนแรกเลยครับว่า “อยากให้ใช้เวลาฝึกงานนี้ เรียนรู้งาน อาจจะไม่มีงานอะไรที่ให้เธอเข้าไปทำได้จริงๆจังๆเท่าไร ต้องขอโทษไว้ล่วงหน้าด้วยนะ” …. จริงๆ ณ ตอนนั้น สารภาพว่ายังไม่มีความมั่นใจ ถึงขั้นจะไปทำอะไรเท่าไหร่ อยากเป็นฝ่ายดูก่อน และก็ได้ดูสมใจ ผมเข้าใจเลยครับว่าสายงานนี้ ต้องอาศัยการติดต่อกับลูกค้า ยุ่งอยู่กับเอกสารครับ ดังนั้น scope งานของเด็กฝึกงานคนนี้ + ความเป็นต่างชาติ จะทำได้นั้นยิ่งค่อนข้างแคบไปอีก โชคดีที่มีทีมเมนเตอร์ (ก็คือทีมพี่ๆผู้ช่วยผู้จัดการ) มาคอยป้อนงานให้เราไปหาโฆษณา หรือแคมเปญในบ้านเรามานำเสนอบ้างครับ ผมก็มีโอกาสได้ไปนำเสนอให้ทุกคนได้เห็นโฆษณาเจ๋งๆของบ้านเรา คนที่นั่นส่วนใหญ่ได้ดูโฆษณาฮาๆในบ้านเรามาก็เยอะครับ ซึ้งๆก็เยอะไม่แพ้กันเลย

ผมก็รู้สึกว่าผมได้เข้ามาอีกโลกหนึ่ง โลกของ Digital Marketing มีโอกาสได้ฟังการนำเสนอแคมเปญต่างๆ ของจากหลากหลายทีมในบริษัท ที่รับผิดชอบงานของลูกค้าคนละบริษัทกัน ทำให้ผมได้เห็นกระบวนการ กว่าจะมาเป็นแคมเปญๆหนึ่งได้ ต้องทำยังไง ใช้เงินไปเท่าไร เกิดปัญหาอะไร ซึ่งก็มีอบรมใหญ่ๆอยู่ประมาณ 2 ครั้ง/เดือนได้ครับ

จนช่วงไม่กี่อาทิตย์ก่อนจะจบการฝึกงาน ก็ได้รับการติดต่อมาจากอีกแผนก เขาทราบว่าผมเป็นคนไทย และบังเอิญว่าทีมนั้น กำลังจะไปทำโฆษณาให้กับ องค์กรส่งเสริมการท่องเที่ยวเกาหลี (KTO) พอดี มีโปรเจ็คเข้าไปถ่ายที่ประเทศไทยด้วย จึงอยากให้ผมไปช่วยหาข้อมูลให้ ผมก็ยิ้มสิครับ! เพราะจะได้ทำในสิ่งที่เราน่าจะช่วยเหลือได้มากที่สุดและคิดว่าดีที่สุด ! งานและหน้าที่จึงมาหาผมเยอะขึ้นและเริ่มสนุกกับมันมากขึ้น !

ผมถูกยืมตัวมาทำงานให้กับ ทีม Global Business Strategy ภายใต้การนำของผู้จัดการ คิม ที่มีประสบการณ์ไปเที่ยวไทยมาไม่น้อยเช่นกัน และครั้งนี้ก็อยากให้ผมช่วยออกไอเดีย คอยหาข้อมูลกับโปรเจ็คที่จะเซอร์ไพรส์ผู้หญิงคนหนึ่งที่ชื่อ “จ๋อม” ทำงานอยู่ที่สถานี ThaiPBS ซึ่งเคยมาเที่ยวที่ประเทศเกาหลี แล้วก็วาดภาพเป็นเรื่องราวของตัวเองตอนที่มาเที่ยวที่เกาหลี ภาพของคุณจ๋อมที่อยู่บน Instagram ก็ไปเป็นไอเดียของโฆษณานี้ ซึ่งทางนี้เขาต้องการทำแคมเปญ “Korea Visits You” แนวๆว่า ถึงคราวเกาหลีไปเยือนคุณกลับบ้าง เหมือนเป็นการ “ขอบคุณ” นักท่องเที่ยวชาวไทยที่มาเที่ยวเกาหลีแล้วไม่ลืมเกาหลี ได้ฟังแล้วก็รู้สึกอบอุ่น คล้อยตามไปด้วย ผมก็พยายามเก็บข้อมูลของคุณจ๋อมที่เราจะไปเซอร์ไพรส์นี้เรื่อยๆ หาข้อมูลเพื่อนที่จะช่วยเซอร์ไพรส์ แล้วส่งไปให้ทีมถ่ายทำช่วยประสานงานต่อ การหาข้อมูลตรงนี้ล่ะครับ ที่ผมว่าสนุกดี

ไอเดียคือเราต้องไปเซอร์ไพรส์ครับ ดังนั้นทุกๆขั้นตอนจำเป็นต้องไม่ให้อีกฝั่งหนึ่งไหวตัวทัน (ตอนนั้นคิดว่าตัวเองทำรายการสาระแนอยู่ 55) ช่วงที่เซอร์ไพรส์นี่เป็นช่วงที่ผมกลับไทยพอดีครับ เลยมีโอกาสได้ไปช่วย + ไปดูบรรยากาศการทำงานด้วย ก็เป็นช่วงเวลาหนึ่งที่ได้เรียนรู้ขั้นตอนการทำงานครับ

และนี่คือผลงานในวันนั้นครับ…

จริงๆแล้วแอบมีผมอยู่ในคลิปด้วยล่ะ นาทีที่ 0:59 แต่บอกเลยว่าเป็นเสี้ยววินาทีครับ เลยแคปมาให้ดูกัน 🙂

เรื่องกินๆ เที่ยวๆ

มีพี่ในทีมคนหนึ่งเคยถามผมว่าผมดื่มเหล้าหรือเปล่า? ผมก็ตอบไปว่าไม่ค่อยดื่ม พี่เขาบอกว่าดีเลย เพราะทีมนี้ไม่เน้นดื่ม เน้นกิน และเวลาเจอลูกค้า เลี้ยงลูกค้า มันต้องเลี้ยงดี รับแขก เป็นเรื่องปกติที่ทีมนี้จะรู้แหล่งของกินเจ๋งๆ…

ความพยายามของผมที่จะลดน้ำหนักก่อนกลับไทยหลังฝึกงานจบนั้นก็ได้พังสลายแต่เพียงเท่านี้..

.
.
.

เมื่อได้มาพบกับ…

นอกจากกินแล้ว ทีนี้ก็มีเที่ยวครับ มีอยู่ช่วงหนึ่งที่แต่ละทีมเขาผลัดกันไปเที่ยว ก็เลยโดดทิ้งงานกันไปหนึ่งวัน ทีมผมตกลงว่าจะไปเที่ยวกันที่เมือง ซกโช (속초) ซึ่งอยู่ห่างจากโซลไปประมาณ 2 ชม. มีคอนเซ็ปต์คือไปตะลุยของกินอร่อยๆ + จับโปเกมอน (ช่วงนั้นเป็นช่วง Pokemon Go ฮิตพอดี แล้วก็เกาหลีมีเมืองซกโชเมืองเดียวที่เล่นได้ เพราะว่าไปเกี่ยวกับโซนที่ให้บริการ) … ความงามของเมืองซกโชนี้คือ เป็นเมืองที่ติดชายฝั่งทะเล ก็ได้พี่หัวหน้าแผนกขับรถพาไปกินของกินอร่อยๆ แล้วก็พาไปดูวิว กินลมชมทะเลตะวันออกเกาหลีครับ

เป็นประสบการณ์การกินและการท่องเที่ยวที่ดีครับ เพราะพี่ๆที่นี่ทำให้ผมได้รู้จักร้านดี ร้านเด็ดในเกาหลีเพิ่มขึ้นมาอีกเยอะเลย ^0^

อ้อ อีกเรื่องคือทีมนี้ชอบอาหารไทยกันมากๆครับ ถึงขั้นว่ามีมื้อเที่ยงหลายมื้อที่เราไปกินอาหารไทยกัน (เท่าที่ผมนับได้ก็ 3 ครั้ง) เมนูโปรดของทุกคนที่นี่คือ ทอดมันกุ้งและผัดผักบุ้งครับ 555

เวิร์คช็อป

บริษัทในเกาหลีส่วนใหญ่จะมีการจัดเวิร์คช็อปอยู่เรื่อยๆครับ ซึ่งเป็นการออกไปทำกิจกรรมสังสรรค์กับเพื่อนร่วมงาน แล้วมีประชุมเล็กๆน้อยๆนอกสถานที่ ซึ่งผมก็มาถูกช่วงถูกจังหวะ ที่บริษัทจัดเวิร์คช็อปพอดี ซึ่งมาจัดกันที่เมืองคาพยอง (가평) อยู่ห่างจากโซลด้วยรถยนต์ประมาณชม.นิดๆ เวิร์คช็อปที่จัดนี่ก็มี theme ด้วยครับ เป็นการจำลองการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก Rio ที่ตอนนั้นกำลังฮือฮา ก่อนงานประมาณอาทิตย์ก็มีการแบ่งกลุ่มเป็นประเทศๆ แล้วให้ mission เป็นทำวิดิโอแนะนำสมาชิกและประเทศนั้นๆ

สถานที่จัดกิจกรรมก็ติดแม่น้ำ และล้อมไปด้วยภูเขา ร่มรื่นมากๆครับ ซึ่งวันนี้ค้างที่นี่ 1 คืน ก่อนทำกิจกรรมก็มีปฏิญานตนของพนักงานใหม่ ต่อด้วยพิธีเปิด ซึ่งทำเหมือนพิธีเปิดโอลิมปิก มีวิ่งคบเพลิง มีเปิดตัวนักกีฬาจากแต่ละประเทศ ซึ่งผมก็ไปช่วยเขาเป็นพิธีกรเปิดตัวนักกีฬาภาคภาษาไทยด้วย 555 สนุกดีครับ

เสร็จสิ้นจากกิจกรรมกลางแจ้งก็เข้ามาทานข้าวครับ ก่อนจะเริ่มต้นประชุมย่อยๆ มีการแนะนำสมาชิกใหม่ แลกเปลี่ยนประสบการณ์ ใครย้ายจากแผนกไหนมาอยู่ไหน ก่อนหน้านี้ทำอะไร เป็นการกระชับมิตรครับ จากนั้นก็ทิ้งท้ายคืนนั้นด้วยคาราโอเกะ เหล้าเบียร์ ตามสไตล์เกาหลีครับ งานนี้ใครอยู่ดึกได้ขนาดไหนก็อยู่ไปครับงานนี้ ส่วนผมก็มีพี่ที่แผนกเดียวกันชวนไปต่อ กลับมาสลบมาก…

ทิ้งท้าย

ผมรู้สึกว่าประสบการณ์การฝึกงานที่นี่ เป็นอะไรที่คุ้มครับ เทียบกับเวลา แม้ว่าจะเป็นระยะเวลาสั้นๆ (เดือนนิดๆ) กับการเป็นเด็กฝึกงานที่นี่ ซึ่งผมเองอาจจะไม่ได้มีส่วนไปรับผิดชอบงานอะไรมาก แต่สิ่งที่ได้เปิดโลกใบใหม่ให้กับผมเหมือนกัน พี่หัวหน้าแผนกพูดกับผมว่า “ฝึกงานอะ เขายังไม่ได้ให้มาทำงาน แต่ให้มาเอา connection” พี่เขาอธิบายต่อว่า “มันไม่ใช่เรื่องง่ายที่เราจะได้มาเจอกัน เชื่อมั้ยว่าที่เรามาที่นี่ เราได้ทำให้คนในออฟฟิศอีกหลายๆคนที่ไม่รู้ว่าประเทศไทยเป็นยังไง ได้รู้จักอีกแง่หนึ่งจากเรามากขึ้น เรากำลังทำให้ประเทศไทยเป็นที่รู้จักนะ” ผมได้ยินคำนี้ก็รู้สึกยินดีอย่างบอกไม่ถูกครับ ใช่ครับ มันมากกว่าการมาทำงานจริงๆ เพราะผมได้รับโอกาสเหล่านี้ ได้รับการดูแลที่ดี พี่ๆมักจะย้ำกับผมเสมอๆว่า คุณคือเด็กฝึกงานที่ไม่เหมือนคนอื่นๆ เป็นเด็กฝึกงานต่างชาติที่เขาอยากจะสอนทั้งงาน สอนทั้งวัฒนธรรมเกาหลี ความเป็นอยู่เกาหลีให้ ผมจึงบอกได้เลยว่าเวลาช่วงที่ผ่านมามีค่าสำหรับผมมากครับ ซัมเมอร์ที่ผ่านมาจึงเป็นเหมือนประสบการณ์ใหม่ๆ ความทรงจำดีๆที่ปักเป็นธงไว้บน milestone ของผมด้วยครับ

แล้วก็อย่าลืมติดตามเรื่องราวในเกาหลีของเฟรมคุงต่อไปด้วยนะครับ สวัสดีครับ 🙂